Poezi

ANTON GJURAVÇAJ

MIMOZË BRAZILIANE

Të njëjtën dilemë e kam me ty
si me diellin e tokëzuar mes rrugës
afërsi e pakapshme
që me bukurinë e vet vret dhe ngjallë…
Si mund të më përcjell
nëse gjurmët kanë formën e mendimeve
e shikimi është diçka në mes pyetjes e përgjigjes
Askush ende nuk i vuri emër
qëndrimit pranë statujës të ulur në ulësen e shkrimtarit
pse pikërisht në shëtitore
mos është dënim për të
mund të jetë vetëm se ka shkruar
e pak komunikuar me botën
apo
pse preki këpucët e bronzta të poetit
si të një shenjtori
të cilin e kanë vendosur në mesin e rrugës
/mund jetë përsëri për dënim/
se fillimi dhe mbarimi i ditës së tij
ka qenë hapja dhe mbyllja e derës së kafenesë
në alkoolin e gotës së tij
pa pasur as kapak as fund
treti mjaltin dhe helmin e kohës
gjithçka çfarë shohin e nuk shohin sytë
dëgjojnë e nuk dëgjojnë veshët
frymëmarrjen
të rrahurat e zemrës…
të mos e them
sa herë ka dhënë shpirt shpresa
ose
kanë qenë gjithmonë kështu
të bronztë
vetëm se u ka rënë lëkura nëpër letra
si ty
që të bie era e luleve rrugës
deri sa si hije
nuk ndie as lodhje as neveri
në kërkimin tim
që në ato koka tani të ftohta
të shoh djersën e dhimbjes së krijuesit
do mos do mëngjesi të ka ndërpre rrugën
pa arritur të kthehesh në ballinën e ndonjë ndërtese
/një vështruese e heshtur më pakë/
apo lozonjare
ikur prej Mimare
duke ndërruar veshjen
që të marr frymë pak trupi

Sikur rruga të kishte kujtesën e letrës
shikimet që të shkojnë pas do të shkaktonin përmbytje
tek gjithçka që ti ndan me tokën
vresht
arë
vullkan
termet
edhe lumin e ndjenjave
ëndrrave
lotëve
Besoj në sytë e tu të pa fund
se lëkura
nuk është lëmuar prej duarve të shumta
se fërfërima e kofshëve tua
i shurdhon
u këput penjtë yjeve vlerësues
me të tre llojet e kallëpeve
/ balte qelqi bronzi/
Mund jetë
je njëra prej tre fateve
që ke çuar krye
e joshur prej guximit tim
të mos lejojë kurrë
të qesin ujë në verën e vjetër

Po nëse lëshoj dorën mbi ty
frikem se do të tkurresh
mbyllesh ne vete
me gjithë kohën
edhe ngjyrën ta ndryshosh
pa recituar deri në fund
për dënim
shpirtin tim të paqetë

Zagreb,
janar 2017

ANTON GJURAVÇAJ

Të fundit

më të lexuarat