MJEGULLNAJË
Mjegullë, ngricë e stuhi .
dashurinë e kthyen në ankth
në rrugicat të qytetit antik
pëshpëris me vetën
nuk dua ta besoj
mbase është rastësi
në stolat e parkut
sonte ndjej vetmi
janë të pa shpresë
nuk kërkojnë lëmoshë
as streh e shtëpi
janë prerë në besë
duan drejtësi
nuk janë lypsarë
me duar të shtrira
me sy të përlotur
e duar të ngrira
bota e pamëshirshme
ua mohoi moshën
kafshatën e huaj
asnjëherë se deshën
mejgulla udhën
sot ua kanë zënë
në stinët e frytave
që në tokë kanë rënë
BREZI QË NUK KTHEHET MË
unë i takoj brezit
që në shkollë
shkonte këmbë
po në këmb kthehej
pa hetuar lodhjen
i takoj atij brezi
që detyrat i bënte vet
në rrugë kemi dalur
për lojë sa më shpejt
unë i takoj atij brezi
që fudboll lunate
me porta të sajuara
nga gurët e mureve
dhe me topa plastike
bënim gola
ndërasa vajzat
me kërcim litari
dhe lojë rrasavijash
argëtoheshin
brezi im kohën e lirë
e kalonte në lëndinë
në natyrë duke soditur
gjithësinë dhe bukurinë
unë jam i atij brezi
që për festa
bënte zinxhir zbukurues
me duarte veta
për të pikturuar ambjentin
brezi im mblidhte fotografi
bënte albume
bënte dhe fjalor
dhe mbante fletore
kujtimesh në shkollë
na jami ata që kemi qenë
të saktë si ora
dhe nuk kemi lejuar
të na kurdisin të tjerët
shikonim me vemendje
baballarët tanë
që rregullonin televizorin
bardh e zi
kërkonin kanalin
e tyre të preferuar
ne brezi që i ndihmuam
të rregullojnë antenën
për të zgjedh kanalin
ne jemi brezi
që kishim pridër
jo pleq të moshuar
i takoj brezit
që qeshnim lehtë
me zë të ulët flisnim
para se të flinim
që zëri jonë most ti
shqetësoë prindërit
ata mos të dijnë
se ende jemi zgjuar
brezi im ujë ka pirë
nga e njejta gotë e shishe
ushqimet e shkollës
me shokë i kemi pasë
kafshatën e gojës
me njëri tjetrin
e kemi ndarë
tymin e cigarës
thithë e kemi me radhë
lojën e kemi bërë
por në shtëpi kemi ardhë
sapo bëhej natë
të miku kemi shkuar
pa paralajmërim
takimet në një vend
pa telefon e njoftim
i takoj brezit
ku ndaj prinderëve
kishte respekt
përshendesnim
të gjithë kalimtarët
ndihmonte të moshuarit
të hynin në autobus
ngjitej në pemë
dhe mblidhte fruta
për vete dhe për shokë
brezi im kujdesej
për ndjenja, moral e karakter
jo për para e për makina
brezi që përballoi vështirësi
sfidoi kohën në çdo rrethanë
gjithmonë me forcën e vet
jemi brezi që nuk u manipulua
në përditshmërinë e tij
unë dhe moshatrët e mi
i takojmë brezit
që deshi vendin e tij
brezi që lexonte libra
pran dritës së pishtarit
te votra me prush
pranë një llampe
nën një batanije
brezi që gjuhën e tij
se harroi kurrë
unë jam djalë i atij brezi
që vajzave u drejtohej
gjithë edukatë
gocë a ka mundësi
vajzë të lutem pak
çikë a bënë një minutë
t’ua them një fjalë
koha jonë tashti kaloi
iku e shkoi
për fat të keq
nuk do kthehet më
një brez i varfër
që i mungonte
pasuria meteriale
brezi im nuk kishte
pothuaj asgjë fare
por në shpirt e në zemër
kishte gjithçka të artë.
KEMI QENË
S’kemi patur gjë pas shpirtit thonin
Asgjë të re për të mbuluar trupin e ligur
Vulë që e kemi bartur ndër vite nëpër botë
Na mohuan urinë dhe etjën për jetë
E ne kishim shikim edhe veshë për dëgjim
Parë kemi shumë e dëgjuar po aq
Sot urrejmë pafundsisht kohët e mbrapshta
Në fytyrat e netëve të gjata pa gjumë në sy
Ka qenë pasqyrë e durimt të fsheht i tmerrit.
MURE ME MYSHK
Sa shumë shtëpi guri kanë qenë këtu
Sa fëmijë u rritën mes këtyre mureve
Me përkundje foshnjesh u ngritën kullat
Me këngë djelmërie e zë lahute
Lojë filxhanash lojë kapuçash
E qëndisje vajzash për pajë nusërie
Eh kohë ah kohë sa shumë rënkoj sot
Me lot këtu hetohet etja e malli
Guri është ndarë në dysh rënkon mali
Myshqet kanë mbuluar të çarat në mure
Për një çast motët hasën me kohën
Ashtu siç nuk janë njohur asnjëherë
Myshku nga lagështira e truallit
Ka mbuluar muret në shtëpitë me rrasa
Çatitë e shembura i rrahë shtërngata
NATË
ti nuk i trishtohesh natës
as unë jo
në mes të territ verbues
endem si murg
sa hije të rëndë
paska nata sonte
në errësirë
gjej rrugën në labirint
unë nuk i trembem natës
as ti më duket
MURET
Rrethuan ograjat, ara, kopshtinjet
Ndaluan dheun nga vërshimi i ujrave
Rrënjët mos të dëmtojnë trungjet.
Erë djegaguri në gusht, shkrumuan buzët
Etje në këmbanën e ogiçit bridredhur
Grigja symadhe e rrethuar në vathë.
Asnjë këngë, mallkimi ka mbytur qeshjet
Muret më kujtojnë vendin e vuajtjes
Ku jetuam me xhelatë që shkaktuan britma.
Rrethuar me gjarpinj katila nën gure
Shembem mure me vetëdijen e fjetur
Deri te porta e drunjtë me çelsin e heshtes