The New Despotism është një libër i shkruar nga Lordi Hewart, kryegjykatësi i Anglisë, dhe i botuar në Londër gati 100 vjet më parë. Hewart e ekzekutimit këtë “despotizëm të ri” si “për të nënshtruar Parlamentin, për t’iu dënuar gjykatave dhe për të bërë vullnetin, ose kapriçon, është ekzekutiv i pakufizuar dhe suprem”, ndërlidhja e tij me humanitarizmin, thotë Robert Nisbet në librin Twilight of Authority, në vitet 1960.
Por është edhe kapaciteti për të hyrë në detajet më të vogla të jetës njerëzore që bën të rritet ky lloj despotizmi.
Dominimi alternativ i një fraksioni mbi një tjetër, i mprehur nga fryma e hakmarrjes, e natyrshme për mosmarrëveshje partiake, e cila në epokën e fundit solli kaq shumë tmerre, është në vetvete një despotizëm i frikshëm. Çrregullimet e mjerimet që rezultojnë nga ata që janë njerëz të priren për sigurinë dhe prehje në pushtetin absolut, dhe herët e vonë një shefi nuk ka fraksionizotërues, më i njëjti ose më shumë se me fat se konkurrentët e tij, e kthejnë këtë prirje për qëllimet e suksesshme. tij, mbi rrënojat e Lirisë publike
Diçka e tillë ka filluar të ishte tashmë procesi i kthimit të Shqipërisë në një shtet të vërtetë socialist despotik siç ishte më parë. Despotizmi i ri me gënjeshtrat mashtruese thuhen mjaft shpesh për t’u besuar, krimet e legalizuara dhe çnjerëzimi ndërhyrës (patronazhist) në jetën e individit marrin djepin e tij deri në varr. Arsyeja e vetme që pranohet ky dado-statizëm është premtimi i një bote më të mirë në parimet humanitare. Nëse jepet carte blanche, ajo bëhet shumë ndërhyrëse dhe tepër e zellshme në kauzat e saj, duke rezultuar në një formë totalitarizmi të mbajtur nga dhuna dhe frikësimi, që duhet të jetë përgjegjësia individuale për mbajtjen e fuqisë kolektive – sepse qëllimi. nuk justifikon mjetin.
Despotët e sotëm hedhin dyshime mbi humanitarizmin; ata skllavërojnë në mënyrë kriminale secilin, cilindo dhe të gjithë, deri në detajet më të vogla të jetës njerëzore; mirë i humanitarizmit si mbulesë për agjendën funksionon shumë, i lejon njerëzit të ndihen mirë ndërsa marshojnë pa e ditur drejt skllavërisë socialiste. Fatkeqësisht, shumë mashtrohen
Despotët e sotëm hedhin dyshime mbi humanitarizmin; ata skllavërojnë në mënyrë kriminale secilin, cilindo dhe të gjithë, deri në detajet më të vogla të jetës njerëzore; mirë i humanitarizmit si mbulesë për agjendën funksionon shumë, i lejon njerëzit të ndihen mirë ndërsa marshojnë pa e ditur drejt skllavërisë socialiste. Fatkeqësisht, shumë mashtrohen.
Disa nga mizoritë dhe shkeljet më të mëdha të lirisë kanë ardhur nga një zell i tepruar ose një despot shtypës në emër të “humanitarizmit”. Thuhet se fjalët më të frikshme që mund të dëgjojnë liria janë: “Unë jam nga qeveria dhe jam këtu për të folur”, tha Ronald Reagan.
Dominimi alternativ i një fraksioni mbi një tjetër, i mprehur nga fryma e hakmarrjes, e natyrshme për mosmarrëveshje partiake, e cila në epokën e fundit solli kaq shumë tmerre, është në vetvete një despotizëm i frikshëm. Çrregullimet e mjerimet që rezultojnë nga ata që janë njerëz të priren për sigurinë dhe prehje në pushtetin absolut, dhe herët e vonë një shefi nuk ka fraksionizotërues, më i njëjti ose më shumë se me fat se konkurrentët e tij, e kthejnë këtë prirje për qëllimet e suksesshme. tij, mbi rrënojat e Lirisë publike. Vetëm për shkak se diçka përkufizohet si njeriu nuk e bën atë të tillë, ashtu si përdoret vetëm i duhuri për jetën, është mbrojtja e lirisë dhe pronës së individit.
Despotët në brendësi, që i përdorin postet për personale, kanë hapur dritën dhe tradhtinë që njerëzit të shohin dhe të zgjedhin se cila nga dy kauzat është e drejtë dhe fisnike; liria apo shtypja.