Shkolla fillore “Hajro Shahmanoviq” në Plavë pati për herë të dytë vizitorë të ardhur nga Shkodra, të cilët këtë herë sollën një ndihmë të rëndësishme për nxënësit që mësojnë në gjuhën shqipe.
Uarda Albunesa – avokate dhe shkrimtare, Avni Bruçaj – biznesmen që jeton në Angli, dhe Bledar Tafaj – shkrimtar, erdhën përsëri në shkollë dhe sollën lektyra shkollore në gjuhën shqipe, nga klasa e parë deri në klasën e nëntë.
Kjo nismë është realizuar në bashkëpunim të drejtpërdrejtë me mësuesen Vera Hakaj, e cila ka qenë në kontakt me ta, ua ka përcjellë nevojat konkrete të nxënësve dhe të procesit mësimor dhe i ka orientuar se cilat libra janë të nevojshëm për shkollën.
Ajo që e bën këtë veprim edhe më të veçantë është se këta tre individë e kanë ndërmarrë këtë nismë me vullnetin e tyre. Ata nuk kanë pritur një organizim institucional apo një detyrim tjetër, por kanë dëgjuar nevojën e shkollës, kanë komunikuar me mësuesen dhe i kanë siguruar e blerë vetë librat për t’ua sjellë fëmijëve.
Sipas informacionit të shkollës, për këto materiale është pritur rreth pesë vjet, ndërsa nevojat e nxënësve kanë vazhduar të mbeten të pazgjidhura.
Ky veprim përcjell të paktën tri mesazhe të rëndësishme.
Së pari, fëmijët duhet të jenë gjithmonë prioritet. Librat janë pjesë e domosdoshme e procesit arsimor dhe çdo fëmijë duhet të ketë mundësi të mësojë me materialet e nevojshme, në gjuhën e tij.
Së dyti, ky është një shembull i bukur i solidaritetit. Tre njerëz nga Shkodra kanë zgjedhur të tregojnë kujdes konkret për fëmijët shqiptarë në Plavë, duke dëshmuar se lidhja me gjuhën, arsimin dhe komunitetin nuk ndalet në kufijtë administrativë.
Së treti, ky rast duhet të jetë një mesazh për institucionet përgjegjëse. Vullneti i mirë i individëve është i çmuar dhe duhet përshëndetur, por ai nuk mund ta zëvendësojë përgjegjësinë e institucioneve. Nuk duhet të jetë e nevojshme që fëmijët të presin pesë vjet dhe që individë të vijnë nga jashtë për të siguruar libra që janë pjesë e nevojave themelore të arsimit.
Ky është një shembull se si tre njerëz, një mësuese që nuk pushoi së kërkuari zgjidhje dhe një shkollë që kishte nevojë për mbështetje mund të bashkohen për t’u sjellë diçka konkrete fëmijëve.
Mirënjohje për Uarda Albunesën, Avni Bruçajn dhe Bledar Tafajn për këtë kontribut, si dhe për mësuesen Vera Hakaj, e cila mbajti komunikimin me ta dhe ua përcolli nevojat reale të nxënësve. Sepse kur bëhet fjalë për fëmijët dhe arsimin, të kujdesesh nuk mjafton – duhet edhe të veprosh.
Kaltrina Hoti