Lajmi se presidentja e Republikës së Kosovës Vjosa Osmani – Sadriu, më 30 mars 2026, ka dekoruar me medalje presidenciale bashkëkombasin, gazetarin dhe redaktorin e suksesshëm shumëvjeçar Zenun Çelaj, i cili një jetë të tërë ia kushtoi fjalës së lirë në fushën e gazetarisë shqiptare, më gëzoi dhe motivoi, që përmes një artikulli të shpreh falënderimin tim të sinqertë për besimin që ai më kishte dhënë për disa vite si korrespondent i jashtëm nga Mali i Zi i gazetës “Zëri” – Prishtinë dhe për frymëzimin, përkrahjen dhe një takim që la gjurmë në jetën time gazetareske dhe njerëzore. Për mua, të isha pjesë e faqeve të gazetës “Zëri” nuk ishte vetëm një arritje profesionale, por një nder i madh – një pranim në radhët e gazetarisë së mirëfilltë kosovare. Ky vlerësim institucional më bëri të kuptoj edhe më qartë fuqinë e punës së tij dhe rëndësinë që ka besimi i një redaktori për gazetarët shqiptarë.
Një zë nga Mali i Zi në faqet e “Zërit”
Nga një hapësirë e vogël mediatike në Mal të Zi, fjala ime arriti të depërtojë në faqet e gazetës “Zëri”, duke fituar besimin e një prej emrave më të mëdhenj të gazetarisë kosovare – Zenun Çelaj, i cili për dekada kishte ndërtuar standarde dhe kishte formuar breza të tërë gazetarësh.
Angazhimi im disavjeçar si korrespondent i jashtëm në gazetën “Zëri” nuk ishte thjesht një hap profesional. Ishte një mision i qartë: të sillja zërin e komunitetit të tij përtej kufijve, në një hapësirë më të gjerë kombëtare. Për mua, ky besim ishte më shumë se një mundësi profesionale; ishte fillimi i një rrugëtimi që do të shënonte përjetësisht karrierën dhe jetën time.
Temat që unë i trajtoja nga jeta e shqiptarëve në Malin e Zi nuk ishin vetëm kronika të zakonshme. Ato ishin histori të gjalla – për arsimin në gjuhën shqipe, për ruajtjen e identitetit, për sfidat dhe shpresat e një komuniteti që kërkon të dëgjohet.
Në redaksinë e gazetës “Zëri”, këto shkrime nuk kalonin pa u vënë re. Ato gjetën mirëkuptim dhe vlerësim, sepse bartnin vërtetësi dhe shpirt. Dhe pikërisht kjo ishte ajo që kërkonte redaktori Zenun Çelaj – jo vetëm lajmin, por thelbin e tij.
Redaktori Zenun Çelaj e vlerësonte çdo shkrim jo vetëm për stilin apo faktet, por për thellësinë dhe pasionin që i jepte jetës së njerëzve të thjeshtë. Ai më mësoi të shoh më gjerë se lajmi – të gjej historinë që njerëzit nuk e tregojnë dot vetë.
Takimi i parë – nga ndrojtja tek afërsia
Takimi i parë me Zenun Çelajn në redaksinë e “Zëri”-t në Prishtinë ishte një përjetim që nuk harrohet. Unë hyra në zyrë me emocion dhe një ndrojtje të natyrshme përballë një figure që kishte mbi katër dekada përvojë në gazetari, duke ndier peshën e reputacionit të redaktorit. Por mjaftoi një buzëqeshje dhe një shtrëngim duarsh që shoi çdo pasiguri. Nga momenti që hodha hapin në zyrën e tij, u ndieva si të ishim dy vëllezër që njiheshim prej kohësh. Biseda që filloi atje u shndërrua në një udhëzues për tërë karrierën time dhe ndieva menjëherë një frymëzim të pashoq. Në atë çast unë nuk pashë vetëm redaktorin e madh, por njeriun – të afërt, të thjeshtë dhe të sinqertë.
Besimi që hap rrugë dhe frymëzon
Marrëdhënia e krijuar me redaktorin u thellua me kohën. Artikujt e mi gjetën mirëkuptim, vlerësim dhe hapësirë për të kontribuuar me ide të reja. Kulmi i besimit erdhi kur Zenun Çelaj përgatiti dhe botoi një fejton nga libri im monografik “Prekë Cali – piramidë e kufijve të Shqipërisë” në më shumë se dhjetë numra të gazetës “Zëri”. Kur pashë fejtonin tim të botuar, kuptova se fjala ime kishte fituar peshë. Ishte një moment i paharrueshëm.
Lidhja që nuk shuhet
Edhe pse fizikisht larg njëri-tjetrit, marrëdhënia mbetet e fuqishme. Unë e konsideroj Zenun Çelajn udhërrëfyes, frymëzim dhe mik, që më dha besim në një moment kyç të jetës profesionale. Çelaj nuk është vetëm redaktor; ai është një mentor dhe një model për çdo gazetar që synon të bëjë gazetari të ndershme.
Gazetaria si mision
Ky rrëfim nuk është vetëm historia e një gazetari dhe një redaktori. Është një dëshmi e fuqisë së besimit, e rëndësisë së përkrahjes dhe ndikimit që një njeri mund të ketë në jetën e tjetrit. Gazetaria nuk është vetëm raportim lajmesh; është mision për të ndriçuar, lidhur dhe ruajtur vlerat kulturore. Çelaj më mësoi që një artikull mund të ndryshojë perceptimet dhe të lidhë komunitete. Ai më mësoi që gazetaria është më shumë se një profesion – është një përgjegjësi morale.
Një emër që mbetet
Në gazetari, lajmet vijnë dhe shkojnë, por njerëzit që i japin kuptim fjalës mbeten të skalitur në historinë e saj. Zenun Çelaj është një prej atyre emrave – një figurë që udhëhoqi breza gazetarësh, frymëzoi talente të reja dhe la gjurmë të pashlyeshme në gazetarinë shqiptare. Ky rrëfim është më shumë se një histori personale; është një frymëzim për të gjithë ata që besojnë në forcën e fjalës dhe pasionin për gazetari. Në fund, gazetaria nuk ndërtohet vetëm me lajme – ajo ndërtohet me njerëz që dinë të besojnë, të udhëheqin dhe të frymëzojnë të tjerët.
Faleminderit Zenun Çelaj
Ka njerëz që në jetë nuk të japin vetëm një mundësi, por të japin besim. Për mua si gazetar nga Mali i Zi, Zenun Çelaj është një prej atyre emrave që mbeten të skalitur jo vetëm në kujtesën profesionale, por edhe atë njerëzore. Ai nuk është vetëm një profesionist i jashtëzakonshëm, por një shembull i vërtetë i njeriut me zemër të madhe, që di të japë pa pritur asgjë në këmbim.
Takimi me të dhe bashkëpunimi disavjeçar më kanë dhënë më shumë se njohuri profesionale; më kanë dhënë frymëzim. Çdo bisedë me Zenunin është një mësim për integritetin, për përkushtimin ndaj punës dhe për mënyrën se si duhet të ruhet njerëzimi edhe në botën e gazetarisë, shpesh të ashpër.
Emri i Zenun Çelajt nuk do të mbetet i skalitur vetëm në kujtesën time profesionale, por edhe në atë njerëzore. Përmes tij kam mësuar se respekti, mirësia dhe përkushtimi nuk janë fjalë boshe, por vlera që mund të ndryshojnë jetën e atyre që kanë fatin t’i takojnë.
Faleminderit Zenun – për besimin, për ndihmën dhe për shembullin që ke dhënë çdo ditë për më shumë se 60 vite në gazetari. Në botën e gazetarisë, ku shpesh dominojnë lajmet e shpejta dhe konkurrenca, ekzistojnë njerëz si ju që tregojnë se njeriu ka më shumë rëndësi se titulli apo lajmërimi i parë.