Të mërkurën, më 23.08.2023, në moshën 75 vjeçare ndërroi jetë mësuesja në pension, veterane e arsimit, Aishe Hajdari.
Aishe (Maxhri) – Hajdari, e bija e Sylas dhe Rabijes ka lindur me 17.09.1948 në Maxhuraj, Ostros. Shkollën fillore e ka kryer në Ostros, më 1963 ndërsa shkollën Normale, më 1968, në Ferizaj. Për të parën herë merr ditarin në dorë në shtator të vitit 1968. Gjatë punës në shkollë ka punuar në paralelen e ndarë në Arbnesh, Kështenjë dhe në shkollën qendrore Ostros. Del në pension në vitin 2003. Ajo gjithmona ka pasur dëshirë t’i thotë emrat e mësuesëve të saj të shkollës fillore në Ostros. Zatën edhe ndikimi i tyre, gjegjësisht puna tyre kanë patur ndikim tek Aishja.
Mësuese të parë Aishja ka pasur Naxhije Alibegun, në klasën e dytë, Durije Kasnecin, në klasën e tretë, Hajro Ulqinakun, e në klasën e katërt, Pjetër Pavlloviqin. Kujdestarë klase në klasën e pestë ka pasur Ruzhdi Alibegun, në të gjashtën, Qamil Canoviqin, në klasën e shatë Aco Radoviq dhe në klasën e tetë Tahir Pereziqin. Të gjithë këta veteranë të arsimit shqip në Mal të Zi (përjashim bën Aco Radoviq) mbollën dëshirën për shkollim e arsimim kombëtar edhe te mësuesja e ardhshme Aishja, e cila e filloi dhe e vazhdoi rugëtimin e emancipimit të femrës shqiptare në Krajë dhe jo vetëm. Ajo në në bashkëbisedim për monografinë “Shkolla në Krajë”, botuar më 2009 shprehet:
“Pasi kreva klasën e tetë dëshira ime e madhe ishte që të vazhdoj shkollën për mësuese, kjo aq më tepër ngase një vit më parë dy shoqet e mia, Nazire Cura dhe Fatime Gjeçbitriqi kishin vazhduar shkollimin e mesëm pikërisht për tu bërë mësuese.
Kushtet ekonomike nuk i kisha aspak të volitshme. Jam rritur jetime, pa baba, unë dhe dy motrat e mia. Jetonim në kushte të vështira me nënën. Duke iu falenderuar Komunës që në atë kohë na ndau bursa, një mundësi për të vazhduar shkollën u fitua. Po kushtit tjetër si me i dalë në ballë? Ai ishte fanatizmi i asaj kohe. Nëna kishte presion dhe kundërshtime të mëdha pothuaj nga të gjithë të afërmit e saj që mos të më çojë në shkollë. Ka mbizotëruar bindja atëherë se vajza nuk çohet në shkollë ose siç i thonin disa se vajza nuk lëshohet rrugëve. Për këto përipeti të nënës time dhe të miat do duhej të shkruhej një roman. Duhet thënë se botëkuptimet e popullit në atë kohë kanë qenë të tilla. Kjo për kohën, të themi kështu ka qenë dukuri e përgjithshme në Krajë dhe pothuaj në të gjitha trevat ku kanë jetuar shqiptarët në Mal të Zi. Për të thyer atë akull, atë pengesë dhe rezistencë shekullore aspak nuk ka qenë e lehtë. Mua në rend të parë më duhet të falenderoj dajën tim Sal Marshiqin që më kuptoi drejt dhe më dha përkrahjen më të madhe, nxiti nënën time që të marrë vendim që të më çojë në shkollë. Por nënat si nënat duke pasur frikë, duke parë rrethanat e kohës së atëhershme më pati thënë: “Bijë ti po shkon në shkollë, por nëse dalin punë tjera e ti nuk e kryen shkollën ma mirë del para ndonji makine se sa me u kthye në shtëpi”.
“Me sakrifica të mëdha arrita ta kryej shkollën normale dhe menjëherë pas kryerjes së saj u punësova në shkollën fillore në Ostros ku punova në shkollën amë dhe nëpër paralelet e ndara të saj derisa dola në pension. Nuk ka kaluar shumë kohë e vajza të tjera nga Krakja kanë vazhduar shkollën pa pengesa siç i patëm ne. Shpejt njerëzit e kuptuan rëndësinë e shkollimit dhe ndryshuan botëkuptimet e vjetra me ato të reja përparimtare”.
Rrugës së mësuese Aishes u nisen edhe shumë vajza të tjera, të cilat sot, duke iu falenderuar guximit të femrave të para të kësaj treve që thyen akullin shekulor dhe sfiduan kohën në të cilën jatuan e vepruan, sot kemi femra të shkolluara të profileve të ndryshme, gjithë kjo falë guximit dhe trimërisë së Aishe Hajdarit dhe shoqeve të saj të kohës
Mësuesja guximtare, Aishe Hajdari kurë nuk u mposht. Do mbetet në kujtim te çdonjerit, fytyra e saj gjithmonë e buzëqeshur, e dashur për nxënës, prindër, kolegë të punës, qytetarë…. Ajo tërë jetën ia kushtoi mësuesisë, edukimit dhe arsimimit të brezit të ri. Gjeneratat që edukoi dhe arsimoi do ta kujtojnë me respekt e dashuri mësuesen e tyre. Ajo brumosi personalitetin e gjeneratave të shumta, me vetitë më të çmuara njerëzore, u dha diturinë, edukatën, ua trasoi rrugën drejt ardhmërisë. Ua shtroj brezave në sofrën e dijes gjënë më më vlerë , diturinë. Kraja, e jo vetëm, krenohet me personalitete të tilla siç ishte Aishe Hajdari. Vdekja e saj i pikëlloi pa masë të gjithë, ish-nxënësit e saj, kolegë, veteranë të arsimit si dhe të gjithë ata që e njohën.
Mësuesja Aishja, zë një vend në piedestalin e historisë së shkollës shqipe në Malin e Zi.
Aishja u varros në Ulqin të enjten më 24.08.2023, aty pranë bashkëshortit të saj Ademit i cili ndërroi jetë më 2018 edhe ky një mësues i respektuar dhe i dashur.Ashtu siç ishin në jetë së bashku, së bashku pranë njëri-tjetrit shkuan në amshim. Iku në përjetësi për të mos u harruar kurrë mësuseja Aishe .
Në ceremoninë mortore morën pjesë një numër madh i qytearëve nga Kraja, Ulqini, Ana e Malit Tivari e tj.
Ajo u largua nga kjo botë, por kujtimet për të dhe bashkëshortin e saj Ademin, do të mbesin në mendjen dhe zemrat e shumë brezave nxënësish, kolegësh, të afërmish, fqinjësh. Përsonalitete të tilla asnjëherë nuk mund të lagrohen nga zemrat e njërzëve.
Lamtumirë mësuese Aishe Hajdari!, Lamtumirë kolege e nderuar! Lamtumirë bashkëudhtare në kohë!
I lehtë të qoftë dheu i tokës shqiptare. Pushofsh e qetë në parajsë Aishe e dashur!
Ngushëllime të sinqerta familjes dhe të afërmëve!
Ali Gjeçbritaj