Ulqini sot nuk është thjesht një qytet që po rritet – është një qytet që po testohet. Ritmi i lartë i ndërtimeve, investimet e reja dhe interesimi në rritje për prona janë shenja të qarta se ky qytet bregdetar ka potencial të madh ekonomik. Por pyetja thelbësore është: a po zhvillohet Ulqini me mendje të ftohtë apo me ethe të shpejta fitimi?!
Në rrugët e qytetit vërehen kantiere të reja, objekte shumëkatëshe dhe zona që po ndryshojnë fytyrë brenda pak muajsh. Për disa, kjo është shenjë progresi. Për të tjerë, është alarm. Sepse zhvillimi nuk matet vetëm me numrin e ndërtesave, por me cilësinë e jetës që ato prodhojnë.
Infrastruktura e Ulqinit është e një qyteti të projektuar për një kapacitet shumë më të vogël. Rrugët e ngushta, mungesa e parkimeve, rrjeti i ujësjellësit dhe kanalizimit që shpesh përballet me vështirësi – të gjitha këto janë realitete që qytetarët i përjetojnë çdo ditë. Në verë, kur fluksi i turistëve shumëfishohet, këto probleme dalin edhe më qartë në pah. A mund ta përballojë qyteti një tjetër sezon me ngarkesë më të madhe se vitin e kaluar?
Zhvillimi urban nuk është i keq në vetvete. Përkundrazi, ai është i domosdoshëm për gjallërinë ekonomike. Por zhvillimi pa plan është rrezik. Nëse ndërtohet më shpejt sesa investohet në infrastrukturë, krijohet një pabarazi e dukshme: ndërtesa të reja me standarde moderne dhe një qytet që nuk i mbështet dot ato.
Një tjetër dimension i rëndësishëm është ai social. Ulqini është qytet me identitet të fortë kulturor, me traditë dhe harmoni komunitare. Nëse zhvillimi urban nuk respekton këtë identitet, rrezikon ta zbehë atë. Qyteti nuk duhet të shndërrohet në një hapësirë pa karakter, ku betoni mbizotëron mbi historinë dhe natyrën.
Ulqini sot ndodhet në një udhëkryq. Një rrugë çon drejt rritjes së pakontrolluar, ku prioritet mbetet ndërtimi i shpejtë dhe fitimi afatshkurtër. Rruga tjetër kërkon planifikim strategjik, investim serioz në infrastrukturë dhe respekt për hapësirën publike dhe natyrën.
Pyetja që duhet të shtrohet nuk është “a duhet të zhvillohet Ulqini?”, por “si duhet të zhvillohet?”. Nëse institucionet vendore dhe qendrore arrijnë të koordinohen, nëse lejet ndërtimore lidhen me kapacitetet reale infrastrukturore dhe nëse komuniteti përfshihet në vendimmarrje, atëherë qyteti mund të fitojë – jo vetëm ekonomikisht, por edhe në cilësi jete.
Në fund, zhvillimi i vërtetë nuk matet me lartësinë e ndërtesave, por me qëndrueshmërinë e themeleve mbi të cilat ndërtohet e ardhmja. Ulqini meriton më shumë se një bum ndërtimor; meriton një vizion.