Argumenti kryesor i komunikimit publik është se të gjitha deklaratat publike duhet të jenë të vërteta. Komunikimi publik nuk mund të jetë çështje e mendimit personal; përkundrazi, ajo duhet ta drejtojë publikun drejt së vërtetës. Komunikim publik ka të bëjë me interesat e përgjithshëm të komunitetit dhe shkon përtej zonës së fitimit ose interesave ekskluzivisht private. Prandaj, ai përfaqëson idenë “që prona e institucioneve të jetë e arritshme, e hapur për publikun dhe e gatshme të sigurojë informacion me interes të përgjithshëm” (Mancini, 1996). Shtrirja më e gjerë e konceptit përfshin të gjitha format e komunikimit të konsideruara “publike” pasi ato i drejtohen “publikut” dhe veçanërisht informacionit të shkruar gazetaresk, radios dhe televizionit.
Demokracia athinase u garantoi të gjithë qytetarëve (përveç skllevërve dhe grave), të drejtën për të shfaqur pikëpamjet e tyre personale në debate publike. Meqenëse kishte pak folës ekspertë, Sofistët u bënë të rëndësishëm, ‘mjeshtra’ të gatshëm t’i mësojnë bashkëqytetarët e tyre se si të përgatisin një fjalim, në mënyrë që të bindin dëgjuesit të mbështesin pozicionin e tyre. “Komunikimi publik duhet ta drejtojë publikun drejt së vërtetës objektive të ekzistencës, pasi që vetëm duke jetuar në harmoni me të mund të vendosen bazat e lumturisë së vërtetë njerëzore dhe harmonisë shoqërore”. (Bardhë, 1994).
Në vitet 1960 dhe 1970, praktikisht në të gjitha kombet, u zhvilluan lëvizje të reja në mbrojtje të pakicave, lëvizje që kërkonin të ndikonin në mediat dominuese, si dhe për të krijuar media alternative. Këto media shpejt u bënë mjete për komunikim të brendshëm brenda vetë lëvizjeve, dhe për edukim politik. Qytetarët besojnë se ata jetojnë në një ‘botë të mirëmenaxhuar’, ku ata mund të lënë ‘timonin’ në duart e organizatave të mëdha. Mediat sigurisht duhet të luftojnë në favor të qytetarit. Ky është dhe duhet të mbesë roli i medias në përgjithësi
Në shek. XIX, pothuajse të gjitha kombet i kanë dhënë formë strukturës së tyre shoqërore, me një gjuhë të vetme, një sistem të vetëm monetar, organizimin e tyre arsimor, një ekonomi prodhuese me karakter kombëtar. Me shtrirjen e së drejtës për të votuar dhe rolin e shtetit, u bë e nevojshme që të ketë një sistem të duhur informacioni, edukim popullor dhe mjete për argëtim të shëndetshëm. Gazetat me kosto të ulët rritën qarkullimin e tyre, duke u bërë ndërmarrje të mëdha kapitaliste. Gazetat dhe mediat e tjera, për të ruajtur autonominë e tyre, kundërshtuan kërcënimin e ndërhyrjes së shtetit, duke u zotuar të rrisnin standardet e tyre të cilësisë me iniciativën e tyre. Ndërhyrja më domethënëse ishte miratimi i një etike normative profesionale, modeluar nga ajo e profesioneve klasike të klerit, jurisprudencës dhe mjekësisë. Theksi i vendosur në profesionalizim u lejoi mediave të ruajnë lirinë e tyre tradicionale të ndërgjegjes dhe në të njëjtën kohë të përmbushin përgjegjësitë e tyre shoqërore (Tutle Marzof, 1991).
Në Shtetet e Bashkuara dhe në vendet që i nënshtrohen sferës së tyre të ndikimit, opinioni publik gjithmonë ka kundërshtuar çdo lloj marrëdhënie midis shtetit dhe medias. Në Evropë, megjithatë, mediat fillimisht u konsideruan si një ndërmarrje kulturore “kombëtare”, në bashkëpunim të ngushtë me institucionet kryesore koordinuese të vendit si qeveria, sistemi arsimor, etj. Në fakt, media radio dhe televizive (dhe në disa raste edhe shtypi) kanë luajtur dhe luajnë ende një rol vendimtar në zhvillimin e kulturës.
Në vitet 1960 dhe 1970, praktikisht në të gjitha kombet, u zhvilluan lëvizje të reja në mbrojtje të pakicave, lëvizje që kërkonin të ndikonin në mediat dominuese, si dhe për të krijuar media alternative. Këto media shpejt u bënë mjete për komunikim të brendshëm brenda vetë lëvizjeve, dhe për edukim politik. Qytetarët besojnë se ata jetojnë në një ‘botë të mirëmenaxhuar’, ku ata mund të lënë ‘timonin’ në duart e organizatave të mëdha. Mediat sigurisht duhet të luftojnë në favor të qytetarit. Ky është dhe duhet të mbesë roli i medias në përgjithësi.