Meditimi është një praktikë kur një individ përdor një teknikë – të tillë si vetëdijësimi, ose përqendrimi i mendjes në një objekt, mendim ose aktivitet të caktuar – për të trajnuar vëmendjen dhe vetëdijen, dhe për të arritur një gjendje emocionale të qetë. Studiuesit e kanë gjetur meditimin të pakapshëm për ta përcaktuar si definicion, pasi praktikat ndryshojnë si midis traditave ashtu edhe brenda tyre. Meditimi praktikohet në shumë tradita fetare. Të dhënat më të hershme të meditimit (dhyana) gjenden në tekstet e lashta hindu të njohura si Vedat, dhe meditimi luan një rol të dukshëm tek Hinduizmi dhe Budizmi. Që nga shekulli i 19-të, teknikat aziatike medituese janë përhapur në kultura të tjera, ku ato gjithashtu kanë gjetur zbatim në kontekste jo-shpirtërore, të tilla si biznesi dhe shëndetësia. Meditimi mund të zvogëlojë ndjeshëm stresin, ankthin, depresionin dhe dhimbjen, dhe të rrisë paqen, perceptimin, vetë-konceptin dhe mirëqenien. Kërkimet janë duke vazhduar për të kuptuar më mirë efektet e meditimit në shëndet (psikologjik, neurologjik dhe kardiovaskular) dhe fusha të tjera. Pozicionet më të njohura janë pozicionet me lotus të plotë, gjysmë lotus, burmese, seiza dhe gjunjëzimi janë të njohura në Budizëm, Jainizëm dhe Hinduizëm, edhe pse qëndrime të tjera të tilla si ulur, i shtrirë dhe qëndrimi përdoren gjithashtu. Disa religjione kanë tradita të përdorimit të rruazave të lutjes (mala) si mjete gjatë meditimin. Hindu japa mala ka 108 rruaza (numri 108 në vetvete ka rëndësi shpirtërore), si dhe ato të përdorura në Gaudiya Vaishnavism, traditën Hare Krishna, Jainizëm dhe rruaza budiste.
Në Perëndim, teknikat e meditimit janë ndarë në dy kategori: meditim i përqendruar (ose përqendrues) dhe meditim i hapur i monitorimit (ose i vëmendjes). Një praktikues mund të përqendrohet intensivisht në një objekt të veçantë (i ashtuquajturi meditim përqendrues), në të gjitha ngjarjet mendore që hyjnë në fushën e ndërgjegjësimit (i ashtuquajturi meditim i vëmendjes), ose në të dy pikat fokale specifike dhe fushën e ndërgjegjësimit.
Metodat e përqendruara i kushtojnë vëmendje frymëmarrjes, një ideje ose ndjenje (të tilla si mettā (dashamirësi)), një kōan, ose një mantra (të tilla si në meditimin transcendental) dhe meditim në një pikë. Metodat e hapura të monitorimit përfshijnë vetëdijen dhe gjendje të tjera të ndërgjegjësimit.
Unë kam qenë duke medituar për më pak se 9 vite, dhe mund të them me të vërtetë se kjo ka ndryshuar jetën time për të mirë dhe më ka mësuar se si të jem më e vëmendshme përmes meditimit. Kam mësuar se si ta kuptoj më mirë “unin” tim të brendshëm dhe të vëzhgoj se si ai përkon me “unin” tim të jashtëm. Unë kam mësuar (në shumicën e situatave) si të jem më pasive dhe e zhytur në mendime, në krahasim me më agresivët dhe iracionalet. Meditimi nuk ka të bëjë thjesht me një pozë të vështirë dhe të recitosh mantrat, apo sa orë qëndroni duke medituar është përtej asaj. Meditimi ka të bëjë me atë që të bëhesh një me mendjen tënde dhe të mësosh diçka për veten tënde që mbase nuk e ke ditur para se të ndërmarrësh praktikën e meditimit. Praktika juaj mund të jetë aq e gjatë ose aq e shkurtër sa dëshironi, por përpiquni të merrni kohë për të medituar çdo ditë.
D. Lulgjuraj