Anton Gjuravçaj
DY RRUGË PËR NË KAFENE
I
I mësuar në kafenetë
ku njerëzit e pendës
shtrydhin mallkimin e profesionit
dhe marrin inspirimin e jetës
me naivitetin e vet
i qeshën natës deri vonë
dhe i japin kuptimin agimit duke e pritur
edhe pse të vetëdijshëm
se çdo erë e fortë apo valë e lartë
të parët ata do t’i përplasë
prej të gjithë njerëzve
më së largëti i qëndrojnë vetes
dhe smirën dhe hakmarrjen për të padrejtën
e përziejnë me dhimbjen dhe helmin e jetës
në rreshtin e gotave
alkooli nganjëherë mund t’ua marrë këmbët
por kurrë mendjen
krenarinë dhe rrënjët
II
pasi rruga e parë kurrë nuk ka ekzistuar
për shkak të kapacitetit…
e ngatërrestarët dhe spiunët kanë kaluar
në nivele më të larta
mbetën thashetheme si ilaçi i ditës
dhe zëri i popullit
i cili mund të dëgjohet vetëm këtu
si në një parlament në hije
nganjëherë e marrin edhe rolin e mediave
që ua dobësuan sytë… veshët… kujtesën
jo prej pleqërisë…
por prej demokracisë…
të nesërmen do të mohojnë gjithçka çfarë thanë dje
dhe do të mallkojnë ndërgjegjen që u çlidhi gjuhën
do të mundohen të numërojnë kuajt e Trojës
/rojtarët e demokracisë/
dhe kuajt e qyqes
të kapërcyerit prej një tabori në tjetrin
në valle demokratike pa fund
ndonjë narcist
me tru tullumbace
ligjëron për veti
që shndërrohet në lehje qeni
nëse dhe u merren këmbët
kjo nuk është jo prej alkoolit
por prej peshores që e mbajnë me vete
/sikur të kishin lindur me të/
për të drejtën e Zotit
shumica do të donin
që të hynin në atë filxhan kafeje
si në bark të nënës…
FJALA E SHKRUAR
DUHET TË IKË
Për hir të syve të saj të kaltër
ecjes vertikale nëpër trupin tim
jashtë ligjeve të natyrës
vendosa ta uli qiellin në tokë
poezia më iku
si zogu prej dore
fillova të vrapoj pas saj
rruga më pranoi
me kusht të eci vetëm përpjetë
e lodhur prej konformistëve
injorantëve
njerëzve qyqarë
që tërë jeta u kaloi
në përpjekjet qesharake dhe tragjike
për relativizmin e realitetit
/që i vendos në pyetje edhe gjenet/
S’i harrova sytë e kaltër
As flokët e zeza deri në bel
cicërimën e zogut
nën rrasën e kraharorit të saj
vazhdova t’i shkoj poezisë pas
e rruga u betua
në çdo udhëkryq të m’i shërojë plagët
e ecjes kundër rrjedhjes
që përballë më kalojnë duke ecur
në këmbë e në duar
pozicionohen pa shpirt
në vendin e shestuar më parë në mozaik
ata që nesër do t’i ngrenë në qiell
/sikur i kanë rrjetat
ashtu është dhe gjahu/
fjala e shkruar
artistike duhet të ikë
kripa për disa pa fund e ka humbur shijen
/shekujt kanë ndjenjat e veta/
era e cofëtinës e ndonjë studiuesi
kot mundohet të na i kalbë mushkëritë…
KËRKOI TA KUPTOJË JETËN
Njeriu që bëri gjithçka çfarë duhet në jetë
iu ankua një të mençuri për padrejtësi
ai i propozoi të blejë dy qenë
një të madh me pedigre
e një bastard
ai i lëshoi si i tha në jetë
e gjithkund që priste ta takojë qenin me pedigre
gjithmonë të parin
shpesh dhe vetëm
gjente bastardin
një ditë kur vdiq njeriu
jo prej sëmundjes por prej jetës
në dheun e qitur mbi arkivol
ishin copëzat e eshtrave të qenit me pedigre…