Astrit Lulushi
Vend e Liri
E dua vendin kur e imagjinoj
Vetëm si njeri të përveçëm,
Sepse kur e shoh me njerëz
Gjendja shumë më dëshpëron.
Liqenet, lumenjtë e tij i dua
Fshatin, ku pushimet e verës kaloja
Kroin ku etjen ndalesha për të shuar
(s’më harrohet uji i tij i kulluar).
Detin, bregun, fushat, malet
Kodrat pa bunkere “stolisur”
dhe shtëpinë ku u linda, i dua.
Më kujtohet kur isha fëmijë,
Dhe u zgjata të prekja sobën.
Nëna u mundua të më ndalte,
Por babai i tha ‘Le ta prekë.’
Dhe unë e preka, e u dogja
(pa pushim atë natë qava);
Ky ishte mësimi im i parë
Mbi kuptimin e lirisë.
Nga të gjithë objektet e pajetë,
Librat janë miqtë më të ngushtë,
Pasi përmbajnë mendimet tona,
Ambiciet, indinjatat, iluzionet, Besnikërinë ndaj së vërtetës, dhe
Prirjen e vazhdueshme drejt gabimit.